Onlar ya da Biz.

illustrasyon: berköztürk

Onlar! Her zaman uzak durduklarım. Neden bu kadar yakınımdalar şimdi? Diğerleri gibi değiller, ama tüm amaçları da bu zaten; “diğerleri gibi olmamak”. Tüm hayatını buna adamışlar. Çok farklı olduklarını sanıyorlar, belki başka bir dünyadan. Ne kadar inkâr edebilirsin ki televizyonda aynı reklamları izlerken ya da sokakta aynı pis havayı solurken benle, benden çok farklı olduğunu, ki olmamaya çalıştıklarınıza çok da yakın değilken ben?

Hayatını buna adaman çok hırslı olduğunu gösterir sanıyorsun belki, belki statü atlayacağını sanıyorsun.

Bu hayatta atlayabileceğin tek şeyin, sokakta üzerine basmamak için üzerinden atlayacağın köpek pisliği olduğunu bilmiyorsun.

Paranla görünüşünü, görünüşünle kendini değiştireceğini düşünüyorsun. Sonra herkes parmağıyla gösterecek, ya da sokaktaki pazardan giyinme kızlar köşelerinde “aa şuna bir bak!” diyecek sanıyorsun büyük ihtimalle. Evet, olacaktır da bu. Peki, sonra ne olacak? Senin egon tavan yapacak, daha büyük bir azimle kendini farklılaştırmaya devam edeceksin.

Ya sonra? Çok sonra? Bir bakmışsın yıllar acımasız davranmış sana. Sen farklısın dememiş, herkesle aynı muameleyi görmüşsün. Ve bir gün… Başkaları için her günden bir farkı olmayan bir gün gözlerini yummuşsun. Yıllarca devrik bakışlarınla insanları aşağıladığın, boyalarla boyayıp süslediğin gözlerin artık açılmıyor. Belki kefene saracaklar belki tabuta koyacaklar belki küllerini yakıp savuracaklar…

Kim bilir o gün ben de gözlerimi yumarım belki. Yummadan önce gözümü kırparım ama… “gördün mü farklı değilmişiz?”

Yorum Sayısı (1) | Mayıs 17th, 2010